„Darkness” to nie tylko zakończenie tryptyku. To konfrontacja z sobą samym – bez masek, bez światła, bez hałasu. To moment, w którym zostajesz sam z tym, co próbowałeś ukryć. Ten utwór to nie mrok dla efektu. To mrok, który znam.

Ciemność nie jako wróg, ale jako lustro.

W kulturze często traktujemy ciemność jak coś złego.
A ja wierzę, że to właśnie ona pozwala zobaczyć najwięcej – jeśli mamy odwagę się w nią wpatrzeć.

„Darkness” to nie piosenka o upadku.
To piosenka o tym, co dzieje się po – gdy jeszcze nie podniosłeś się z kolan, ale już zaczynasz słyszeć swój wewnętrzny głos.

Brzmienie pod powierzchnią

Szata muzyczna – jak w całym „Triptychu” – powstała dzięki niezwykłej pracy Zuzanny Ossowskiej.
Tutaj jednak brzmienie jest bardziej surowe, głębsze, chwilami niemal lodowate.
Ale nie po to, by przestraszyć. Raczej po to, by otulić – w swojej bezkompromisowej szczerości. Sfera tekstowa opowiada moją historię słowami Karoliny Bukowskiej, która doskonale ubrała w słowa moją wizję podróży.

Tekst: bez filtrów, bez gry pozorów

Słowa są oszczędne, ale znaczące.
Nie pytam wprost. Nie osądzam. Po prostu mówię.
Bo „Darkness” to miejsce, w którym człowiek nie udaje już niczego – i może po raz pierwszy poczuć coś naprawdę.